Loading... (0%)

‘Zit jij soms op schrijven?’

03 september 2017

‘Zit jij soms op schrijven?’

‘Zit jij soms op schrijven?’, vroeg hij mij. Mijn hart maakte een huppeltje. Want, schrijven, oh wat vind ik dat fijn. Of het nou altijd even mooi, meeslepend, diepgaand is… Zeker niet, maar wat word ik er blij van om van een samenraapsel van woorden, al dan niet van een ander, of van over elkaar tuimelende gedachten en emoties van mijzelf een kloppend geheel te maken. Met een kop en een staart, met precies de woorden die weergeven hoe het voor mij is en voelt.

Niet te negeren

Dus toen mij die vraag werd gesteld, was ik bij mijn droom van vroeger: ik wilde schrijfster worden. Niet dat ik dat in die tijd ooit hardop heb uitgesproken aan iemand. In de tegenwoordige tijd trouwens ook maar aan een heel, heel, heel selectief aantal mensen.

Maar ja, zoals het met dromen gaat… die blijven. En nadat ik die vraag kreeg, kwamen er vaker opmerkingen over mijn schrijven. Over mijn Facebookposts, over mijn blogs. Het grootste compliment dat ik kreeg, was van een dierbare vriendin: ‘Ik hoor je gewoon helemaal praten. Deze tekst is echt jij.’ Ik wist, dit is niet te negeren. Dit voelt zo ik.

Hoe dan?

Maar dan, hoe verder? De droom kreeg een vervolg: het schrijven meer in de praktijk brengen. Als in, dat ik het zelf in de praktijk wil brengen, oftewel gewoon doen. Maar ook en vooral, met mijn klanten in de praktijk meer te werken met schrijven.

Want een aantal jaar geleden koos ik al een aantal schrijfoefeningen die mij raakten, en zette deze met regelmaat in. Om mijn klant door zijn/haar eigen woorden te laten raken. Wat een prachtige inzichten kwamen daaruit voort. Bij groot en klein.

Alleen, ik viel steeds terug op dezelfde schrijfoefeningen. En hoe mijzelf meer en vanuit hart en ziel, in plaats vanuit het hoofd, aan het schrijven te krijgen, dat wist ik nog niet zo goed.

Schrijfretraite

Een jaar geleden zag ik enthousiaste (nou, eerlijk gezegd lyrische) reacties op een schrijfretraite van Natascha Bruti. Ik meldde mij direct aan voor het eerstvolgende weekend. Precies een jaar later. Zelden keek ik zo naar iets uit. Ik voelde: dit gaat mij persoonlijk iets brengen en voor de praktijk. Hoe en in welke vorm en met welke uitkomst? Geen idee. Maar ik voelde dat het zo zou zijn.

En tjemig de pemig. Dat bleek zo. Hoe geïnspireerd. Hoe geraakt door mijn eigen woorden. Door de woorden van de anderen. Door alles wat in mij leeft en de weg naar buiten nog niet had gevonden. Dit weekend heb ik daar een glimp van mogen opvangen. En er is nog veel meer, ik weet het zeker. ‘Ik voel het aan mijn water’, zou mijn oma gezegd hebben.

Wordt vervolgd

Al dat moois houd ik niet voor mijzelf. Nou ja, wel de verhalen, haiku’s, elfjes, brieven etc die ik voor mijzelf schreef. Maar mijn beperkt arsenaal aan schrijfoefeningen kent nu bijna een grenzeloosheid. De kracht ervan is niet te stoppen. Wordt vervolgd. Zeker weten.

 

 

 

 

Comments

Share your opinion by posting or replying to others comments.

Natascha – Reply

3 september 2017 at 6:19 pm - 1 jaar ago

Marlies
Zuiver goud
Jouw pure woorden
En jouw sprankelende zijn
Heerlijk

    marliesvanderhout – Reply

    3 september 2017 at 6:21 pm - 1 jaar ago

    Dank, dank dank

Josine – Reply

3 september 2017 at 8:39 pm - 1 jaar ago

Mooi kritische vrouw
Scherp in je blik, mooi in ’t moment
Wat heb jij gave(n)

(Beetje dichterlijke Haiku-vrijheid)

    marliesvanderhout – Reply

    4 september 2017 at 7:03 am - 1 jaar ago

    Vrijheid, wow. Wat fijn.

Desiree Hagebeek – Reply

4 september 2017 at 6:52 am - 1 jaar ago

You go SISTER#.
Prachtig beschreven.

    marliesvanderhout – Reply

    4 september 2017 at 7:02 am - 1 jaar ago

    Je doet me schaterlachen. #dankbaar

Post your Comment

Rules of the Blog
Do not post violating content, tags like bold, italic and underline are allowed that means HTML can be used while commenting. Lorem ipsum dolor sit amet conceur half the time you know i know what.