Loading... (0%)

Met de billen bloot

02 januari 2018

“Je hebt op Facebook nog zo weinig verteld over Creatrix!?” Een appje van een lieve collega-vriendin. En ik realiseer mij, dat ze gelijk heeft. Ik heb al heel veel mensen over Creatrix® verteld. Over mijn persoonlijke avontuur, over wat deze prachtige methodiek voor vrouwen kan betekenen. Maar op Facebook heb ik nog relatief weinig over dat avontuur verteld.

“Is daar een reden voor?”: vervolgvraag van dezelfde vriendin. Uh, nou nee… Of toch wel?

Eerlijk is eerlijk, ja, daar is een reden voor. Want, het heeft nogal wat opgeschud dat Creatrix®. Het heeft mijn hele kijk op mijn werk, mijn leven en mijn ontwikkeling veranderd. Want, voor de eerste keer in mijn leven (zo, dat klinkt dramatisch) ben ik in iets verzeild geraakt dat me volledig en diep heeft geraakt.

Opleiding na opleiding, ik wist van geen stoppen

De meesten weten dat ik de afgelopen tien jaar ongeveer constant in opleiding ben geweest.  Ik volgde de ene na de andere opleiding, training, cursus en workshop. En overal pakte ik iets op. Het gaf me diepgaande, confronterende inzichten over mijzelf, over waar ik vandaan kom en over hoe ik mij had ontwikkeld en nog steeds ontwikkelde. Die inzichten waren geweldig, ik leerde mezelf beter en beter kennen. En ik plukte de stukken eruit die ik in mijn praktijk, met mijn klanten, goed kon gebruiken.

Er zat alleen ook een fikse kanttekening aan: ik ging de zwaarte ervaren van die inzichten. Ik zag en voelde ZO goed waar ik vandaan kwam, waar issues waren ontstaan dat het mij begon te overweldigen. En zo bleef ik zoeken naar meer, in de hoop ‘de oplossing’ voor dat al te vinden. En, die vond ik niet.

En ik zocht niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn klanten. Want ook bij hen zag ik prachtige ontwikkelingen tot stand komen, om uiteindelijk te vaak toch terug te vallen in oud gedrag, beperkende overtuigingen en negatieve emoties.

Grote stappen, maar geen verlossing

Ja, ik zette stappen. Een paar fikse stappen zelfs en heel veel mini-stapjes. Ik ontwikkelde me als een dolle. Maar diep, diep vanbinnen, bleef het knagen. Want echt ‘verlost’ van mijn shit werd ik niet.

Begrijp me niet verkeerd. Ik was geen total mess. Het frappante was dat ik professioneel zo sterk en stevig in mijn schoenen stond. Maar privé lukte dat niet, hoe kon dat? Dus, ik leefde niet het leven dat ik wilde leiden. Te veel onzekerheid, onrust, stress, angst, frustratie en (ja, ik geef het gewoon toe) razende woede. En 1 ding overheerste: ik kan nog zo kijken naar mijn omgeving en naar de omstandigheden… als ik niet happy ben, dan heb ik toch echt zelf iets te doen.

Ik had alles al geprobeerd

Dus ik probeerde van alles. Geloof me, ik heb ALLES geprobeerd. Nou ja, in ieder geval heel veel. Ook gewoon omdat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar wat er allemaal aan moois te vinden is in het – veelal alternatieve – circuit. Dus, ik wilde ook gewoon veel ervaren.

Zo ging ik tijden naar een natuurgeneeskundige. Dat bood overigens echt een oplossing: ik raakte van mijn netelroos af, en daar kampte ik al 15 jaar mee. Daar ben ik nog elke dag blij mee. Ik onderging een aantal maanden met regelmaat Shiatsu-massages, ik ging naar de acupuncturist, volgde loopbaancoaching bij een heel goede psycholoog, deed yoga, mediteerde, lag heel veel op de tafel bij de osteopaat, deed veel opstellingenwerk, oh en ik ging zelfs ooit naar een Sjamaanse vrouw.

Heeft Creatrix® HET antwoord?

En toen, eind juni 2017 las ik iets over Creatrix®. Ik vond niet heel veel informatie, maar iets vertelde me dat ik hier meer over moest weten. Ik deed een fikse search op internet, en begreep dat het een methodiek is uit Australië. Ontwikkeld door een vrouw, en speciaal voor vrouwen. Omdat een vrouw nu eenmaal anders is dan een man. Met een andere hormoonhuishouding, en met een typisch vrouwenbrein. Ik zag voor- en na-filmpjes van Nederlandse en Australische vrouwen die Creatrix® hadden ondergaan, en die resultaten waren verbluffend. Ik snapte er niks van. Dat kan toch niet?

Toch maakte ik een afspraak met de vrouw die Creatrix® naar Nederland haalde, want ik voelde dat ik hier iets mee moest. En voordat ik het wist, meldde ik mij aan voor de opleiding. Ik had geen idee waar ik in stapte, besloot zelfs dat dit ‘mijn laatste stuiptrekking was’ en dat ik hierna geen opleiding meer zou doen. Dit moest het zijn, of het was klaar met mijn zoektocht.

Ik werd voor gek verklaard door velen, en gesteund door anderen. Ik zat tot de opleiding in een soort van vacuüm van blije verwachting: geen idee wat er precies op je af gaat komen, maar weten, een diep vanbinnen voelen en weten, dat dit het wel eens zou kunnen zijn.

NU moet je kiezen – het is alles of niets…

En dat was het ook. Ik maakte tijdens de opleiding kennis met een methodiek zo sterk, zo uitgedacht, zo kloppend, zo diepgaand, zo ongelooflijk. Ik kan niet anders zeggen. En, nee, het ging niet allemaal vanzelf. Want ik kwam al snel in mijn bekende weerstand terecht: dit gaat niet voor mij werken, ik kan hier niets mee, ik ben bang, ik ga nooit de oplossing vinden voor mijn shit, hoe moet ik gaan werken met een methodiek die mij niet eens kan raken, ik kap met de praktijk, ik kan dit niet, etc.

En toen begreep ik eindelijk (ik wist dit al wel, maar nu begreep ik het echt): ik had altijd alles op wilskracht gedaan. Met mijn bewuste brein mijn onbewuste overruled. Of in ieder geval, geprobeerd dat te doen. En dat was precies waarom ik vastliep. Want het onbewuste wint het uiteindelijk altijd. En toen wist ik, ik heb de keuze:

  1. Ik doe wat ik altijd deed: ik piep er tussenuit, en ga verder zoals ik ging
  2. Ik geef me over en laat eindelijk los

Met heel veel tranen en angst koos ik voor optie 2.

En wow. Toen mocht ik ervaren wat een transformatie is. Niet van dat hysterisch gedoe met unicorns en confetti. Maar heel subtiel, stapje voor stapje. En inmiddels, 6 weken na de opleiding, kan ik er niet meer omheen: ik heb die oude shit echt opgeruimd!!! YEAH!!!

En dan nu, met de billen bloot

En wat levert me dat op? Pfff, heb je even? Nu ga ik even met de billen bloot:

  • Ik had een hekel aan de uitspraak dat je om te groeien uit je comfort zone moet komen. ‘Rot op’, dacht ik dan. Want ik had geen idee hoe het is om in je comfort zone te zitten, ik leefde mijn hele leven er al buiten. Nou, dat is voorbij: die comfort zone heb ik gevonden, en die voelt goehoed….
  • Om nog even verder te gaan over die comfort zone: als je weet hoe het daarbinnen voelt, en je komt erbuiten terecht, dan is het behoorlijk makkelijk ernaar terug te keren. Dus al wat ik al jaren deed aan yoga, meditatie en dat soort dingen… NU werkt het.
  • Ik kan nu appjes openen zonder onrust in mijn borst en de gedachte: ‘Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan?’
  • Ik voel mij in het contact met anderen niet langer de domste, naïeve, platte, onbetekenende. Ik ben. En ik ben wie ik ben. En dat is helemaal goed zo (ok toegegeven, ik heb nog wel wat wensen… wie niet?)
  • Niets kunnen doen. IK HEB NOG NOOIT NIETS KUNNEN DOEN. Ik deed het wel, maar dan vrat ik me vanbinnen op. Nu niet hoor, ik lees gerust heerlijk een boek zonder dat mijn gedachten afdwalen naar wat nog moet en zonder een stress-gevoel waar je u tegen zegt.
  • Een film kijken in de bios: ik kijk de film. Een spelletje spelen met de kinderen: ik speel een spelletje. Een gezellige avond met manlief: ik ben met manlief. En ik ben in de tussentijd niet bezig met alles wat nog moet, de moeizame contacten waar ik iets mee moet, wat die of die eigenlijk van me vindt, of ik misschien iets anders had moeten doen, en wat moet ik met die ene klant, en hoe ga ik dat en dat aanpakken? Dat dus. Echt, WAT EEN OPLUCHTING DAT IK DAARVAN BEN VERLOST!
  • Nou, dan kun je je vast ook voorstellen dat ik stukken geduldiger ben, meer kan verdragen, beter aanvoel wanneer de prikkels te veel worden en me dan terugtrek in plaats van in de chaos mokkie mokkie sippie sippie te doen en chagrijnig en ongeduldig te doen, etc.
  • En heel fijn: als iemand iets doet dat ik als grensoverschrijdend ervaar, dan kan ik in een split second besluiten of ik daar wel of niet iets mee wil. En als ik besluit daar niks mee te doen, dan is het ook over (geen gemopper aan de zijlijn). En als ik besluit daar wel iets mee te doen, dan doe ik dat direct, heel helder en direct, maar wel respectvol voor beide partijen. Wow, dat is FIJN!
  • ‘Vroeger’ zou ik al voordat ik de opleiding af had, mijn hele aanbod en mijn website hebben aangepast. Want stel je voor dat ik te laat zou zijn met mijn verhaal… Nou, die haast voel ik dus deze keer helemaal niet. Wel een diep verlangen om zo veel mogelijk vrouwen met Creatrix® te helpen dit jaar.

En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan… Oh, nog wel een grappige: ik kocht nog tijdens de opleiding een volledig nieuwe outfit, zonder enig schuldgevoel (ik had nog nooit iets voor mijzelf gekocht zonder schuldgevoel) EN een – voor mijn doen – felrode lipstick. Zo eentje waar je niet omheen kunt. Daar moest ik wel even om lachen.

Waarom ik dit niet eerder heb verteld? Dat heb ik dus wel, aan een heleboel mensen zelfs. Maar nog niet zo eerlijk en open over al mijn zielenroerselen op Facebook. Wel krijg ik van iedereen die ik over Creatrix® vertel te horen dat ik er zo ontspannen uitzie, goed, jong, vitaal. Nou, best fijn om te horen. Toch?

‘Ik wil wat jij hebt!’

Het maakte ook al dat verschillende vrouwen hebben geroepen: ‘Ik wil wat jij hebt!’ En het goede nieuws is: dat kan!

Want dit is voor elke vrouw weggelegd. Dus als je nou dit verhaal denkt: ‘Dit wil ik ook!’ Ga ervoor! Je kunt bij mij een traject volgen, ik ben nu officieel Creatrix® Transformologist®. En ken je me te goed, en wil je daarom liever een traject volgen bij een ander: ik help je graag iemand vinden.

En weet je: een van die vrouwen die ‘wilde hebben wat ik heb’, die is al in dat Creatrix®-traject gestapt. En de transformatie die zij al na twee sessies heeft doorgemaakt, is prachtig. Als ik nu een appje binnenkrijg, open ik het met een opgewonden gevoel en denk ik: ‘Benieuwd wat ik te lezen krijg’ want ik heb al zo veel moois van haar gelezen in de afgelopen weken. Wat een cadeau!

Meer weten? Bel of mail mij gerust: info@eigenhandje.nl / 06 43 40 86 81

Post your Comment

Rules of the Blog
Do not post violating content, tags like bold, italic and underline are allowed that means HTML can be used while commenting. Lorem ipsum dolor sit amet conceur half the time you know i know what.