Loading... (0%)

“Ik mis het!”

08 januari 2017

12 jaar is hij. Mijn zoon. Een brugklasser, brugger, brugpieper, brugwup of hoe je die dan ook tegenwoordig noemt.

Zijn passie: basketbal

Basketbal, dat is zijn passie. Al een jaar of wat. Hij speelde vorig jaar in U12. Trainen en wedstrijden in het 2e, extra wekelijkse training en bankzitter bij het 1e. En toen werd hij 12. Mijn mannetje van toen nog net 31 kilo. Hij moest dit seizoen dus naar de U14. Voor de beeldvorming: U14 betekent ‘under 14’, dus spelers tussen 12 en 14 jaar oud. Die 12-jarigen zijn vaak, niet altijd, nog kleine mannekes. Die 14-jarigen echter…. Het 2e, dat ging hem dus niet worden. Want met zo’n laag gewicht is slechts een klein duwtje nodig en je vliegt door de zaal. Met alle gevolgen van dien. Dat hadden we al vaak genoeg gezien. Brandblaren op zijn heupen, duimen en ellebogen. Het kwam allemaal voorbij. Het waren wel vaak de meest spectaculaire schuif-acties, dat dan weer wel.

Basketbal, brugklas, pas op de plaats

Het 3e dus. Stiekem vond ik het wel prima. Want het 3e, dat is maar 2 keer in de week trainen. En met die start op de middelbare… Ik vond het nogal wat.

Hoewel meneer het ook dit seizoen overduidelijk naar zijn zin had in zijn favo-sport, zagen we ook wel dat de uitdaging die hij nodig heeft er niet echt was. Het knaagde dus wel een beetje. Want, hoe lang blijf je je favo-sport leuk vinden als je je ei er niet in kwijt kunt?

Na een paar weken kwam de trainer van het 2e naar hem toe: “Jongen, ik heb een inschattingsfout gemaakt, we kunnen je hard gebruiken in het 2e. Wil je niet een keer in de week met ons meespelen? Volgend jaar doe je dan als volwaardig lid met ons mee.” Wat een eer! Ondanks het lage gewicht, de beperkte lengte, mocht ons mannetje meedoen met die ‘grote mannen’. Mijn hart maakte een sprongetje, mijn 12-jarige  straalde.

En wat schetst mijn verbazing: “Nee, dat wil ik niet. Ik ben net begonnen in de brugklas. Ik weet nog niet hoe het werkt allemaal. Maar ik weet wel dat ik best veel huiswerk heb. Ik vind twee keer in de week trainen even meer dan genoeg. Na de kerstvakantie kijk ik wel verder.” Jeetje, dat was even een ‘volwassen’ besluit van deze 12-jarige! Trots als ik was, moest ik toch ook even slikken. Want, krijg je die kans nog een keer na de kerstvakantie?

De kerstvakantie: tijd voor (her)overwegingen

De kerstvakantie is voorbij. Broeken zijn te kort geworden, dus meneer is gegroeid. En het super-, super- supermagere lijkt er vanaf. Voor het eerst in zijn 12-jarig bestaan. En vandaag heeft hij de beslissing genomen: vanaf komende week traint meneer weer drie keer per week, want “ik mist het!’: twee keer met het 3e, en een keer met het 2e. De planning van het huiswerk staat op zijn whiteboard. Want drie keer trainen betekent nog strakker plannen met huiswerk.

“Extra trainen gaat ten koste van gamen, niet van huiswerk. Realiseer je je dat?”, gooide ik er voor de zekerheid nog in. Niet nodig, vooralsnog. Meneer heeft zijn besluit genomen. En lijkt de consequenties daarvan voorlopig nog volledig te overzien.

Trots ben ik. Op de keuzes die hij maakt, de (her)overwegingen die hij doet. En spannend vind ik het ook. Want het gaat goed op de middelbare maar niet vanzelf. Hij werkt hard, keihard. Benieuwd naar zijn besluit aan het eind van dit schooljaar.

Marlies van der Hout, coach/counsellor voor kids, jongeren en ouders, Voorschoten, 06 43 40 86 81 / info@eigenhandje.nl / www.eigenhandje.nl.

Post your Comment

Rules of the Blog
Do not post violating content, tags like bold, italic and underline are allowed that means HTML can be used while commenting. Lorem ipsum dolor sit amet conceur half the time you know i know what.